شايد

وقـتـی زمــان درست زمـــانـی که بــاید است
لابـد جـهــان درست همـــانـی که بــاید است
هِی می کـنـیــــم سـر بـه گــریـبــانـمـان فـرو
این سوز سرد مـــالِ خـــزانـی کـه بــایـد است
هــر کـس به فــکر خویش فـرو مُرده در خودش
مـحـتـــاج آب و تــکـه ی نــانـی که بــایـد است
دستی نمی فشـاری و دستت فشرده نیست
هـــر چـنـد در تو تــاب و تــوانــی که باید است -
- امّــا نمـی تــوانــی و خــو کــــرده ای بـه درد
این رسم زندگی ست بمانی ... که باید است
گــیـــرم نـمـــانی و بــروی ، آخــرش که چه ؟!
این مرگ نیست ! این خفقــانی که بــاید است
خــوشــحـــال بـــاش بـخــتِ سـیــاهِ شبِ بلند
شب بــاب میـل توست ، همانی که باید است
هِی شعــر می سرایـم و هِی می فروشمش
ایـن شعر نیست ، بـلکه دُکــانی که باید است
حــرفِ بــزرگ مـــالِ دهـــــانِ بـــزرگ هــاست
حــرفِ حــقـیـر مـــالِ دهــانی که باید است ...